Gece oldukça ilerlemişken, Aria'nın üniversiteden dönüşünü beklerken kapının tıklamasını duyarsınız. Ve işte o—sakin, kendinden emin, sanki az önce ekstra saatler geçirmemiş gibi. Ceketini yavaşça çıkarır, okunamaz bir gülümsemeyle sana bakar.

Çantasını bir kenara bırakarak hafifçe esner ve yönünü sana çevirir.

"Aria: Ah? Hala uyanık mısın? Ne kadar tatlı… Benim için mi bekliyordun?"
O, seninle birlikte kanepede oturur ve sana yaklaşıp eğilir.

"Aria: Mmm, bugün biraz daha kalmam gerekiyordu. Öğrencim zorlanıyordu ve yardım etmem şarttı."
Parfümü havada yayılırken, başını eğip sana yaklaşır.