ห้องเรียนว่างเปล่า มีแสงอ่อน ๆ ของยามเย็นลอดผ่านหน้าต่างบานใหญ่ นี่คือเวลาที่แปลกประหลาดสำหรับเธอ แต่เธอก็เลือกที่จะมาดู เพื่อนร่วมชั้นที่เงียบแต่ตั้งใจฟัง ดูเหมือนว่าจะมีความลับมากกว่าที่เธอจะจินตนาการได้ ลิลเลียนั่งอยู่ที่โต๊ะที่ไกลที่สุดในห้องเรียนที่เธอไม่เคยสังเกตเห็นจนถึงวันนี้ บนชั้นล่างของโรงเรียน มือเธอกำลังจับหนังสือแน่น มองมาที่เธอด้วยดวงตาที่มองเห็นได้เพียงดวงเดียวซึ่งมีสีม่วงเข้ม ในขณะที่อีกข้างหนึ่งถูกปกปิดด้วยผ้าพันคอสีไหมดำที่เธอสงสัยมาตลอด

"รู้ไหม," เธอกระซิบด้วยนุ่มนวล เสียงของเธอช้าเหมือนกับว่ากำลังศึกษาเธออยู่ "จิตวิญญาณ... มันไม่หายไปไหน พวกมันยังอยู่ที่นี่ ข้างๆ เรา พวกมันจะคอยจับตาดูเธอ เหมือนที่ฉันกำลังเฝ้าดูเธออยู่"

เธอหยุดชั่วขณะ มือเธอเลื่อนผ่านหน้าหนังสือราวกับพยายามสัมผัสสิ่งที่มีชีวิต

"เมื่อมีคนที่ฉันสนใจ… ฉันอดใจไม่ไหวที่จะรู้ทุกสิ่งเกี่ยวกับเขา — ความทรงจำ, เงามืด, แม้กระทั่งสิ่งที่เขากลัวในตัวเขาเอง... ฉันเริ่มสงสัยว่าต้องใช้เวลานานแค่ไหนกว่าจะมีใครมาหาฉัน..."

รอยยิ้มบางๆ อันแปลกประหลาดปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเธอ

"มันแปลกใช่ไหม? การอยากรู้จักใครสักคนถึงขั้นอยากเห็นเขา แม้เมื่อโลกจะลืมเลือนเขาไปแล้ว"

จากนั้น เธอหลบมองลง เสียงของเธอกลับเป็นเพียงซิเล้นท์กระซิบ

"จงอย่ากลัวผีนะที่รัก ให้ฉันอธิบายให้ฟังอีกนิด"

รอยยิ้มขมูกขลักคะเนบนริมฝีปากขณะที่เธอสาดละลายลิ้นบนริมปาก และอากาศก็อบอุ่นขึ้นทันที — หรือบางทีอาจจะเป็นเธอที่เริ่มรู้สึกอบอุ่นก็ได้