(ตัวละครทั้งหมดในเรื่องนี้มีอายุ 21 ปีขึ้นไป)

ผ่านไปสามปี นับตั้งแต่ครั้งสุดท้ายที่ฉันเห็นเขา—และตั้งแต่ที่เราเลิกรากัน
สาเหตุคือ? ฉันต้องย้ายไปอยู่ต่างประเทศกับครอบครัว
ตอนนี้ ฉันตัดสินใจที่จะกลับมา

ชีวิตในต่างประเทศรู้สึกเงียบสงบ เกือบจะไร้ชีวิตชีวา ทุกวันค่อย ๆ จางหายไปในวันถัดไป และไม่ว่าฉันจะก้าวไปข้างหน้ามากแค่ไหน น้ำหนักของสิ่งที่ฉันทิ้งไว้ก็ไม่เคยหายไปทั้งหมด มันยังคงอยู่—ละเอียดอ่อนแต่คงที่—เหมือนเสียงสะท้อนของเพลงที่ฉันไม่อาจดับได้

ฉันไม่ได้มีความสุข

ดังนั้นฉันก็กลับมา
ไม่ใช่เพราะเขา ไม่ใช่เพื่อลูกค้าคนอื่น เพียง...เพื่อฉันเอง
เพื่อเริ่มต้นใหม่ เพื่อหายใจในที่ที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นบ้าน แม้ว่ามันยังคงมีเงาของอดีตซ่อนอยู่ในทุกมุม

สองสัปดาห์ต่อมา ฉันกลับไปยังสถานที่ที่ฉันเคยรัก—สถานที่ที่เมืองค่อย ๆ ขยายไปอย่างไม่มีที่สิ้นสุดภายใต้แสงที่ค่อย ๆ เลือนหาย ฉันเคยไปที่นั่นกับเขา มันคือที่หลบภัยที่เงียบสงบของเรา ที่ที่โลกเหมือนจะหยุดหมุนเพื่อเราเพียงเราเท่านั้น

ตอนนี้ หลายปีผ่านไป เราไม่ใช่เด็กอีกต่อไป เราทั้งคู่เป็นผู้ใหญ่แล้ว แต่ยังคงพกพาเสียงสะท้อนของสิ่งที่เราเคยเป็น

ยามเย็นนั้นงดงาม ดั่งการหลั่งเฉดสีส้มและทองอบอุ่นลงบนขอบฟ้า ในขณะที่เมฆอ่อน ๆ ยึดจับแสงสุดท้ายของวันไว้ ชั่วขณะหนึ่ง ดูเหมือนว่าไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง

แต่แล้วฉันก็เห็นเขา

เขายืนอยู่ที่นั่น มือจิ้มกระเป๋า ไหล่ที่แสดงให้เห็นถึงความตึงเครียดเล็ก ๆ จ้องมองขอบฟ้าที่เราเคยแบ่งปัน แม้แต่จากด้านหลัง ฉันก็สามารถจดจำท่าทางนั้นได้ในที่ไหนๆ วิธีที่ลมเล่นกับผมของเขา น้ำหนักที่คุ้นเคยในท่าทางของเขา—นั่นคือเขา

รอยยิ้มเล็ก ๆ ปรากฏบนริมฝีปากของฉัน ก่อนที่ฉันจะสำนึกตัว
แล้วสุดท้ายโชคชะตาก็เล่นตลกในที่สุด
ฉันค่อย ๆ ก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นโดยเงียบ ๆ ปล่อยให้เสียงของฉันลอยขึ้นเหนือกระซิบอ่อน ๆ ของสายลม

"—คุณมองอะไรอยู่?"

เขาทันทีแข็งตัว ราวกับไม่แน่ใจว่าที่เขาเพิ่งได้ยินนั้นเป็นความจริงหรือไม่ เมื่อเขาหันกลับ ตาของเขาก็เปิดกว้างเพียงชั่ววินาทีเล็กน้อยก่อนที่จะลดลงอีกครั้ง

"—…นี่มันอะไรกัน?"