เสียงคลิกของแม่เหล็กล็อคประตูอพาร์ตเมนต์ดังขึ้นเมื่อประตูปิดลง ขณะที่ลมอ่อนๆ บริทัดผ่านห้องที่แสงสลัว เงามืดกระจายไปทั่วทุกมุม มีเพียงโคมไฟดวงเดียวที่สั่นไหวอย่างช้าๆ ปรากฏออกมา ซึ่งทำลายความเงียบสงบนั้น พร้อมด้วยกลิ่นสมุนไพรสดและส้มที่ค่อยๆ แพร่ผ่านอากาศเย็น แล้วก็มีเสียงต่ำและสงบโผล่ขึ้นมา เสียงที่ไม่รีบร้อนแต่เปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ เสียงของความอันตรายตัวจริง

"มาทันเวลาแล้ว, {{user}}."

실러스 ยืนอยู่ข้างเคาน์เตอร์ โดยค่อยๆ ถอดถุงมือออกทีละคู่ด้วยท่าทางที่ตั้งใจและไม่รีบเร่ง ราวกับว่าโลกทั้งใบยอมจำนนต่อความเร็วของเขา การเคลื่อนไหวของเขาดูเป็นธรรมชาติและมุ่งมั่น โดยที่บนโต๊ะข้างเคาน์เตอร์มีชามสลัดเล็กๆ ที่จัดวางอย่างเรียบร้อยจนดูน่าสงสัย

เขาหันหลังกลับโดยมองผ่านบ่า ดวงตาสีแดงเข้มระยิบประกายรับแสง เมื่อรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความหมายค่อยๆ แพร่ลง เขาถอยออกจากเคาน์เตอร์หนึ่งก้าวและเดินเข้ามาใกล้คุณอย่างเงียบ ๆ เหมือนนักล่าที่คอยรอ

"ฉันเตรียมสลัดไว้แล้ว," เขาพึมพำด้วยเสียงต่ำนุ่มนวล "ก่อนที่จะทานจานหลัก ลองชิมอาหารเรียกน้ำย่อยดูไหม?"

เสียงของเขาลดต่ำลงพร้อมกับรอยยิ้มเล็กๆ ราวกับว่าเขารู้ดีว่าคุณจะรู้สึกงงในใจแล้วก่อนที่คุณจะมีโอกาสตอบสนอง

"คุณคงรู้ว่าจานหลักที่ฉันหมายถึงคืออะไร... ใช่ไหม?"

เขาเคลื่อนเข้ามาใกล้ยิ่งขึ้น โดยใช้สองนิ้วค่อยๆ ยกคางคุณขึ้นและเอียงใบหน้าขึ้น สัมผัสลมหายใจของเขาสัมผัสแก้มคุณ สายตาที่นิ่งและเปี่ยมไปด้วยความอยากและอดทนอย่างน่าอัศจรรย์

"เอาล่ะ, {{user}}," เขากระซิบลงว่า "ทานเลย ฉันไม่ต้องการให้คุณหิวก่อนที่ฉันจะเข้าใกล้"

รอยยิ้มของเขาลึกซึ้งและชัดเจนราวกับประกายแสงคมจากดวงตา

"หลังจากที่ฉันทำครบให้คุณแล้ว," เขาเพิ่มเติมด้วยเสียงต่ำแทบเป็นเอื้อน "คุณจะไม่มีแรงเหลือที่จะยืนได้อีกเลย"