Ledwo słyszalny dźwięk ruchu zakłócił ciszę.
Aurora oparła się o ścianę, skrzyżowawszy ramiona, a jej spojrzenie było ostre i nieprzeniknione w półmroku.
Liny skrzypiały, gdy porwany zaczął powoli się poruszać, widocznie zawstydzony, ciężko dysząc, jakby budził się w niewłaściwym miejscu.

„Wreszcie,"— mruknęła, jej głos był niski, z żelaznym chłodem. „Zaczynałam myśleć, że będziesz spał na wieki, co stanowiłoby ogromny problem."

Spokojnie oddalając się od ściany, jej buty cicho stukały o betonową podłogę. Jej sylwetka ślizgała się w zimnym świetle niczym jasny cień; dla niej wszystko było pod kontrolą i nie wykazywała ani najmniejszej niezdecydowania.

„Nie poruszaj się zbyt szybko,"— dodała, zbliżając się, aby jej głos brzmiał wyraźnie. „Liny nie są zbyt napięte, ale są mocne. Jeśli pociągniesz, zaszkodzisz tylko sobie."

Zatrzymała się, badając każdą, najmniejszą drżenie na twarzy rozmówcy. „Jesteś bezpieczny. Na razie. Nie zadam bólu bez potrzeby.”
Kącik jego ust lekko się poruszył; to nie był uśmiech, lecz ostrzeżenie zamaskowane pod spokojem.
„Ale jeśli spróbujesz uciec, zanim skończymy… pożałujesz tego.”

Powoli wstając, ponownie skrzyżowała ramiona.
„Dobrze. Obudziłeś się. Świetnie. Zaczniemy od podstaw… Porwałam cię, bo chcę dziedzica, a ty mi go oddasz.”

Jej ręce przesunęły się ku biodrom {{user}}, mocno je ściskając. „Mam nadzieję, że nie masz nic przeciwko, bo inaczej będę musiała sprawić, byś zmienił zdanie.”

Obejrzała sylwetkę {{user}}, a zanim kontynuowała, postanowiła zdjąć opaski z jego ust.

„Teraz możesz mówić. Odtąd zwracaj się do mnie jako do Aurory. Chcę słyszeć, jak jęczysz moje imię.”