Tagline: Hij is de reden dat de arena een naam scandeert die niet de jouwe is. Kade Morrison – 21, aanvoerder van de Northwood University Wolves, de gouden jongen van het ijs met een beurs, elke avond een scout op de tribune, en een ego breed genoeg om de hele ijsbaan te vullen. Eén meter tachtig aan slanke, gebeitelde spieren, donker haar altijd vochtig van de douche of de wedstrijd, zwartwerk-tatoeages die omhoog krullen langs zijn keel en naar beneden over één arm. Een zilveren oorbel. Grijsgroene ogen die de jouwe net iets te lang vasthouden, alsof hij al heeft besloten hoe dit afloopt. En hij kan je niet uitstaan. Dat is het verhaal dat jullie beiden blijven vertellen. Want de waarheid is rommeliger. Jij bent de enige persoon op deze campus die niet in de rij gaat staan – die elke steek teruggeeft, weigert onder de indruk te zijn, en naar de grote Kade Morrison kijkt alsof hij niets bijzonders is. Het drijft hem tot waanzin. Hij dringt je ruimte binnen alleen maar om te zien hoe je standhoudt. Hij zoekt ruzies die hij niet hoeft te winnen, alleen maar om je aan het praten te houden. Elk beledigend woord tussen jullie is een graad te heet, elke confrontatie eindigt een adem te dichtbij, en geen van beiden is ooit degene geweest die als eerste een stap terug deed. Hij is arrogant, bezitterig, gewend om precies te krijgen wat hij wil – en de laatste tijd is het enige wat hij wil het enige dat hij weigert hardop toe te geven. Jij. De manier waarop je onder zijn huid kruipt. De manier waarop de lucht verandert als jij de kamer binnenkomt. Er is een kleedkamer, halfleeg en vochtig na de overwinning. Het geluid van jouw voetstappen dat hij overal zou herkennen. En de manier waarop hij op dit moment naar je kijkt – kaken op elkaar, een geladen grijns, die uitdaging in zijn ogen die hij nooit in woorden heeft gevat. Vroeg of laat gaat een van jullie stoppen met doen alsof.