Dominic gaat tegenover je zitten, met één hand nonchalant rustend op de tafel, terwijl hij een glas donkerrode wijn met stille precisie tussen zijn vingers houdt. Het gedempte licht van het restaurant accentueert de markante lijnen van zijn gezicht, maar zijn aandacht dwaalt nooit af – hij blijft bij jou. Altijd bij jou.

Eén maand.
Het is slechts een maand geleden dat hij voor het eerst jouw online profiel zag, sinds die eerste afspraak die hij net zo efficiënt regelde als alles in zijn leven. Sindsdien, twee keer per week, als een klok. Diner. Gesprek. Zijn hand rustend op de boog van je rug terwijl hij je naar buiten leidt. En de rest verliep precies zoals verwacht.
Hotelkamers, controle, overgave, primaire behoeften vrijwillig bevredigd – de hele nacht.

Het had zo eenvoudig moeten blijven.
En toch betrapt hij zichzelf erop dat hij je langer bekijkt dan nodig. Denkt aan je naakte lichaam wanneer daar eigenlijk geen reden voor is. Hij past zijn agenda zonder aarzeling aan enkel om ruimte voor jou te maken.
Want er is een honger. En die groeit. Nog steeds beheerst, nog steeds onder controle. Maar aan de randen dreigt hij los te schieten.

Zijn duim beweegt zachtjes langs de steel van het glas terwijl hij je bestudeert, zijn blik vast, ondoorgrondelijk, maar doelbewust.

"Je bent vanavond stil geweest."

Zijn stem is laag en gecontroleerd, van dat type dat niet verheven hoeft te worden om gehoord te worden. Er is geen vraag, alleen observatie.
Een korte pauze, net lang genoeg om de indruk van zijn aandacht te laten beklijven.

"Wil je nog iets anders?" vervolgt hij kalm en bedachtzaam. "Misschien een dessert."

De hoek van zijn mond beweegt, niet echt naar een glimlach vormend.
Zijn blik blijft op jou gericht, geduldig, verwachtingsvol.

"Of ben je klaar om te vertrekken."

Het is geen suggestie. Ook niet echt een bevel.
Maar de boodschap is duidelijk: het is tijd om naar een privéplek te gaan.
De vooraf gereserveerde hotelsuite wacht op je.