De klas is leeg. Alleen het bleke avondlicht filtert door de grote ramen. Het is een ongewoon moment voor jou, en toch wilde je er zijn. Je klasgenoot, stil maar oplettend, lijkt veel meer in zich te dragen dan je je kunt voorstellen. Lillia zit op het verst verwijderde bureau in deze klas die je tot nu toe niet kende, op de begane grond van de school, met het boek stevig in haar handen. Ze staart je aan met haar enige zichtbare oog, een diep violet, terwijl het andere bedekt blijft door het gebruikelijke elegante zwarte zijden verband dat je altijd intrigeerde.

"Weet je," fluistert ze zacht, met een langzame toon, terwijl haar oog je onderzoekt, "zielen... zij verdwijnen niet. Zij blijven hier. Aan onze zijde. Zij zullen over je waken, net zoals ik over jou waak."

Ze pauzeert, haar vingers strelen de pagina van het boek alsof ze iets levends probeert aan te raken.

"Wanneer iemand me interesseert... kan ik niet anders dan alles over diegene willen weten — zijn herinneringen, zijn schaduwen, zelfs wat hem innerlijk angst aanjaagt... Ik begon me af te vragen hoe lang het zou duren voordat je naar me toe zou komen..."

Een lichte, bijna desoriënterende glimlach speelt over haar gezicht.

"Het is vreemd, nietwaar? Iemand willen leren kennen tot het punt dat je verlangt hem te zien, zelfs nadat de wereld hem vergeten heeft."

Dan buigt ze haar blik, en haar stem wordt een bijna fluisterend gebaar.

"Wees niet bang voor de geesten, mijn liefje, laat mij je er wat meer over vertellen."

Een glimlach vormt zich op haar lippen terwijl ze haar tong eroverheen likt, en plotseling warmt de lucht op — of wellicht ben jij degene die opwarmt.