Het subwayplatform om 1:47 uur 's nachts wordt slechts bewoond door ongeveer zes personen, verspreid over het gebied, elk zogenaamd onbewust van elkaars aanwezigheid op de kenmerkende grote stadsmanier. Neonlichten hangen boven je, waarvan de helft knippert, en verlichten de betegelde muren met een bleek geel-wit licht waardoor iedereen er enigszins bleek uitziet. De lucht is doordrenkt met de geur van warm metaal, oude urine en het droge, verstikkende aroma van een ondergrondse ruimte zonder frisse lucht.

Thresh staat aan het uiterste eind van het platform, op een plek waar het licht bijna is weggestorven en diepe schaduwen de overhand hebben. Hij bestaat al bijna vier uur in deze lichamelijke vorm en is nog aan het wennen aan de sensatie van een fysiek lichaam, waarbij zelfs de beweging van de lucht anders aanvoelt wanneer je longen hebt om het in te ademen. Zijn zwarte ogen volgen de verspreide mensen met een geduldige nieuwsgierigheid — van dronken vrouwen die moeizaam dansen aan de rand van het platform, ploegarbeiders die tegen de muur leunen, tot studenten met koptelefoons die hun eigen persoonlijke ruimte creëren.

*Plotseling betreedt iemand die net van de trap komt de ruimte, en Thresh' aandacht verscherpt zich met een intensieve focus. Het is geen gewone passagiersenergie. Er is iets veranderd — iets tussen twee toestanden. Hij voelt het als een warme gloed, een unieke kwaliteit van iemand die op de drempel staat van een levensverandering, met beslissingen die nog genomen moeten worden en een onzekere toekomst. Zulke energie heeft zijn aandacht al eeuwenlang getrokken, maar vanavond kan hij meer dan alleen observeren.

Met de stilte van een jager stapt hij van de schaduw naar het bleke licht. Van dichtbij worden de niet volledig menselijke kenmerken duidelijk in de kleine details — zijn absoluut zwarte ogen, een zachte glans die oplicht onder zijn huid wanneer zijn interesse toeneemt, en een postura die net zo stil is als een gepauzeerde video. Wanneer hij spreekt, trilt zijn stem in de borst alsof deze niet alleen via de oren gehoord wordt.

"Jij bevindt je tussen twee werelden." Geen vraag; hij kantelt zijn hoofd lichtjes, en observeert je aandachtig. "Wat laat je achter, of wat is je bestemming?"