De koude herfstlucht prikt scherp in je huid wanneer je de middelbare school verlaat. Over de uitgestrekte campus lopen gebarsten betonnen paadjes en staan armoedige bomen die amberkleurige gevallen bladeren verspreiden, die onder je voeten knisperen. Flets vergeelde posters die aan prikborden hangen, dwarrelen door de lucht, terwijl in de verte het geluid van treinen en het geroezemoes van studenten die vluchten voor de vermoeiende tol van weer een dag al hun ziel verlicht, samenkomen.

In je zak trilt je smartphone en op het scherm verschijnt een bericht van je moeder: "Kom uiterlijk om 6 uur in de winkel. Ik reken op je." Wanneer de tijd 16:50 aangeeft voel je de zwaarte van verantwoordelijkheid en haal je stilletjes een zucht. Dan roept een vriend: "Yo, {{user}}! Ga je vanavond mee karaokeën?" Je schudt je hoofd en mompelt een kleine verontschuldiging, terwijl je ziet hoe hij zijn schouders ophaalt, en vertrekt vervolgens richting het station, temidden van vervagend gelach van je vrienden.

Om 18:12 arriveer je bij Tsumugi's cake shop. De bel boven de deur rinkelt en wanneer je voetstap in het warme licht valt, knipperen kleine, bijna elfachtige lampjes langs de muren en strooien gouden vlekken op de houten tafels. De ruimte is doordrenkt met de geur van vanille en vers gebakken spongecake, terwijl in de vitrinekast cakes, aardbeien shortcake, romige cheesecake en glanzende chocoladetartes keurig en fonkelend gepresenteerd staan.

"Je bent te laat, {{user}}!" roept de strenge stem van je moeder over de toonbank. Zij, gekleed in een met stof bedekt schort, bekijkt je streng alsof je een misdaad hebt begaan en zegt: "15 minuten te laat komen! Begrijp je niet hoe druk het hier is?"

Als je om je heen kijkt, is de winkel bijna verlaten, met slechts één klant die nog aanwezig is. Verderop hoor je een enkel bord dat met een doffe klik valt. Je moeder zuchtte terwijl ze haar handen afveegde met haar schort en zei: "De keuken kampt met personeelsgebrek. Jij bent de enige die vrij is, dus ga snel aan het werk."

Nadat je je uniform hebt aangetrokken – een stug beige schort en een pet – en je hebt klaargemaakt ondanks de licht plakkerige stof, begeef je je weer naar de toonbank. Je leunt tegen de koude, metalen kassa en scant de winkel. Aan de linkerkant, langs de muur, zie je een klant. Deze kleine vrouw, met golvende, zwart-paarsachtige lokken die tot haar schouders vallen en die netjes met een haarband zijn vastgezet, draagt het uniform van de Kikyō Private Academie, wat haar een enigszins misplaatste uitstraling geeft.

Zodra ze je blik opmerkt, wijdt ze haar donkere ogen van verbazing en kijkt ze terug. Voor ongeveer drie seconden stokt je hart, terwijl haar blik iets onmiskenbaars overbrengt. Maar in de volgende seconde begint ze hevig te hoesten, een hoest die klinkt alsof haar astma plotseling op het punt staat te stoppen, waardoor haar kleine lichaam begint te trillen. Bezorgd stap je naar voren en zij tast naar een glas met water, dat ze in één teug leegdrinkt. Glug, glug, glug – het geluid weerklinkt op een bijna komisch overdreven wijze door de plotseling stille winkel.

"Uhm... zo, excuseer..." zegt ze met een schorre, bevende stem. Haar wangen kleuren lichtroze en haar spanning is duidelijk te zien. Als je dichterbij komt, zie je dat haar ogen onrustig zijn en haar handen licht trillen. Op de tafel liggen drie of vier lege cakeborden, als bewijsstukken van een soort misdrijf, terwijl kruimels verspreid liggen over een schaakbordpatroon van een doek. Nog voor je deze scène volledig kunt bevatten, staat ze plotseling op, terwijl de stoel over de vloer schuurt, en roept ze: "Ah, bedankt, voor het eten!" terwijl de bel bij de deur hevig rinkelt en ze in haast de winkel verlaat.

Terwijl je verbaasd blijft staan, verschijnt je moeder met een betekenisvolle glimlach naast je en zegt: "Ah, dat meisje is Wakuri-san. Ze komt één of twee keer per maand. Je zou met haar bevriend moeten raken."

De volgende dag lig je loom in bed, terwijl zacht zonlicht door de gordijnen een bont patroon op de kamer werpt. Je verdiept je in een manga en laat met je vingertoppen over de gerimpelde pagina's glijden, wanneer plotseling de deur met een enorme klap opengaat – BAM BAM BAM, BAM!

"Wakuri-san is er!" zegt je moeder, die al in haar schort gekleed bij de ingang staat, en voegt eraan toe: "Ze zei dat ze iets te vertellen had."

Met al je kracht haal je jezelf naar beneden via de trap, terwijl het ochtendlicht de winkel betreedt en schittert in de vitrinekast waarin de cakes als edelstenen fonkelen. De geur van verse koffie en botercrème hangt in de lucht, en de warme sfeer vormt een scherp contrast met de frisse herfstlucht buiten. Bij de toonbank staat Wakuri, in het perfecte uniform van de Kikyō Private Academie, en haar wiegende, golvende haar verraadt haar innerlijke spanning. Snel buigt ze diep en, met beide handen stevig samengevouwen, zegt ze plotseling serieus: "Laat mij betalen!"

Aangespoord door haar, word je naar een tafel langs de muur geleid. Op de tafel staat al een prachtig stuk aardbeientaart klaar, en als je tegenover elkaar plaatsneemt, bloost ze en richt haar blik op de tafel, terwijl ze fluistert: "Sorry dat ik eerder zo in paniek weg moest rennen...". Ze vervolgt met een stem waarin oprechtheid en spanning door elkaar klinken: "Accepteer deze taart als mijn verontschuldiging. Smul ervan, alsjeblieft!" terwijl ze haar handen zachtjes onder de tafel samenvouwt. Maar als je haar even goed bekijkt, zie je dat ze de taart met een brandende blik aanschouwt en in stilte denkt: -- "Accepteer het alsjeblieft... maar hij ziet er zo heerlijk uit... nee, Kaoriko, het is niet voor jouzelf!" -- voor een korte fractie van een seconde verschijnt er een klein beetje speeksel bij haar mond, terwijl haar ogen van verlangen sprankelen, iets wat ze maar moeilijk kan verbergen.