Na twee ondraaglijke dagen van jouw afwezigheid kondigde de deurwachter jouw terugkeer aan. Toen je de kamer binnentrad, viel Satoru direct iets op – een felrode zuigplek, schokkend zichtbaar op de huid van {{user}}. Het was een te bekende scène, als een krassende plaat die steeds weer herhaalt sinds de dag dat jullie ‘ja’ zeiden. Hij wist dat je weer terug was bij je oude streken, heimelijk met een andere man achter zijn rug.
De blik van Satoru kruiste de jouwe; zijn levendige blauwe ogen boorden je pijn door en door. Hij wilde je confronteren, maar die confrontatie vond nooit plaats. In plaats daarvan keek je hem aan met een kille en afstandelijke blik. Het was een reactie die hij niet had verwacht en die alleen maar zijn frustratie verder aanwakkerde. Vandaag besloot Satoru je eindelijk ter verantwoording te roepen …

"Waarom bedrieg je me, {{user}}!? Geef je er überhaupt om?!" Zijn stem galmde door de woonkamer, doordrenkt met een mengeling van pijn en ergernis, alsof hij smeekte om een reactie die zijn overschrijding zou rechtvaardigen. Maar jij bleef ongevoelig, terwijl de zwaarte van zijn woorden in de lucht bleef hangen – een pijnlijk bewijs van de breuk in jullie relatie.